จากกระแสข่าวสะเทือนใจคนเป็นพ่อแม่ทั่วประเทศ กรณีที่ "แม่หยก" ออกมาเปิดเผยเรื่องราวสุดช็อก เมื่อจับได้ว่าแม่บ้านที่จ้างมาดูแลลูก แอบผสมน้ำยาฆ่าเชื้อ (เดทตอล) ลงในขวดนมของลูกน้อยวัยเพียง 2 ขวบ ล่าสุดศาลได้มีคำพิพากษาคดีนี้ออกมาแล้วค่ะ โดยตัดสินจำคุกจำเลย 12 ปี ในข้อหา "พยายามฆ่า" แต่ลดโทษให้กึ่งหนึ่งเหลือจำคุก 6 ปี เนื่องจากจำเลยให้การรับสารภาพ
ข่าวนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่อุทาหรณ์เตือนใจในการเลือกคนมาดูแลลูกเท่านั้น แต่ยังมีประเด็นทางกฎหมายที่น่าสนใจหลายอย่างที่เพจ Law-HelpTH อยากจะนำมาสรุปให้ทุกคนได้เข้าใจกันมากขึ้นค่ะ
1. ทำไมคดีนี้ถึงโดนข้อหาหนักถึง "พยายามฆ่า"?
หลายคนอาจสงสัยว่า ในเมื่อเด็กไม่ได้เสียชีวิต ทำไมถึงโดนข้อหาพยายามฆ่า ไม่ใช่แค่ข้อหาทำร้ายร่างกาย?
ในทางกฎหมายอาญา การกระทำที่จะเข้าข่ายความผิดฐานฆ่าผู้อื่นได้นั้น ศาลจะพิจารณาจาก "เจตนา" และ "วิธีการ" ที่ใช้กระทำความผิดค่ะ การนำสารเคมีอันตรายอย่างน้ำยาฆ่าเชื้อ ซึ่งวิญญูชนหรือคนทั่วไปย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่า หากเด็กเล็กดื่มเข้าไปอาจส่งผลอันตรายร้ายแรงถึงแก่ชีวิตได้ มาผสมในอาหารให้เด็กกิน ถือว่าเป็นการกระทำที่ "ประสงค์ต่อผล" หรืออย่างน้อยก็เป็นการ "ย่อมเล็งเห็นผล" ว่าเด็กอาจจะเสียชีวิตจากการกระทำนั้นได้
การกระทำที่ประสงค์ต่อผลหรือย่อมเล็งเห็นผล เป็นไปตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 และการลงมือกระทำแต่ผลไม่เกิด ถือเป็นความผิดฐานพยายามฆ่า ตาม มาตรา 288 ประกอบมาตรา 80 เมื่อผู้กระทำได้ "ลงมือกระทำความผิดแล้ว แต่กระทำไปไม่ตลอด หรือกระทำไปตลอดแล้วแต่ผลไม่เกิด" (เด็กได้รับการช่วยเหลือจนปลอดภัย) ความผิดฐานพยายามฆ่าจึงได้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้วตามกฎหมายค่ะ
2. โทษ 12 ปี ทำไมถึงได้รับการ "ลดโทษกึ่งหนึ่ง" เหลือ 6 ปี?
ประเด็นนี้อาจจะค้านสายตาและความรู้สึกของคนเป็นพ่อแม่หลายคนนะคะ แต่ตามหลักประมวลกฎหมายอาญาของไทย (มาตรา 78) ได้กำหนดเรื่อง "เหตุบรรเทาโทษ" เอาไว้ค่ะ
หากผู้กระทำความผิดให้การ "รับสารภาพ" ไม่ว่าจะเป็นในชั้นจับกุม ชั้นสอบสวน หรือชั้นศาล และการรับสารภาพนั้นเป็นประโยชน์ต่อการพิจารณาคดี ศาลมีอำนาจลดโทษให้ได้ไม่เกินกึ่งหนึ่ง (ครึ่งหนึ่ง) ของโทษที่จะลงค่ะ ในคดีนี้ ศาลพิจารณาแล้วเห็นควรลงโทษจำคุก 12 ปี แต่เมื่อจำเลยยอมรับสารภาพ ไม่ต่อสู้คดีให้ยืดเยื้อ จึงเข้าเงื่อนไขเหตุบรรเทาโทษ ศาลจึงลดโทษให้ครึ่งหนึ่ง เหลือจำคุก 6 ปีนั่นเองค่ะ กฎหมายข้อนี้เขียนไว้เพื่อให้โอกาสผู้ที่สำนึกผิดและช่วยให้กระบวนการยุติธรรมดำเนินไปได้รวดเร็วขึ้นค่ะ
3. ข้ออ้างเรื่อง "อาการทางจิต" ฟังขึ้นหรือไม่?
จากข่าว คุณแม่ผู้เสียหายระบุว่าจำเลยเคยพยายามอ้างว่าตนเองมีอาการทางจิตและให้การวกวนไปมา ในทางกฎหมาย การอ้างว่าป่วยเป็นโรคจิตเพื่อขอให้ไม่ต้องรับโทษ (ตาม มาตรา 65) ไม่ใช่เรื่องที่จะกล่าวอ้างกันได้ง่ายๆ เพื่อให้หลุดคดีนะคะ
ศาลจะไม่รับฟังเพียงแค่คำกล่าวอ้างลอยๆ แต่จะต้องพิจารณาจากหลักฐานทางการแพทย์อย่างละเอียด ว่าในขณะที่ลงมือกระทำความผิดนั้น ผู้กระทำ "ไม่รู้ผิดชอบ" หรือ "ไม่สามารถบังคับตัวเองได้เลย" จริงๆ หรือไม่ หากแพทย์ประเมินว่ายังมีสติรู้ตัวดีในขณะก่อเหตุ ศาลก็จะไม่รับฟังข้ออ้างนี้ และจำเลยจะต้องรับโทษตามกฎหมายปกติค่ะ
4. พ่อแม่เรียกร้องค่าเสียหายอะไรได้บ้าง?
นอกจากคดีอาญาที่ศาลสั่งจำคุกแล้ว พ่อแม่ในฐานะผู้แทนโดยชอบธรรมของเด็ก ยังสามารถฟ้องร้องเป็น "คดีแพ่ง" เพื่อเรียกค่าสินไหมทดแทน ค่ารักษาพยาบาล และค่าตกใจ (ค่าเสียหายต่อจิตใจ) จากตัวแม่บ้านผู้ก่อเหตุได้ตามกฎหมายละเมิด ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 อีกด้วยค่ะ
บทเรียนสำคัญสำหรับทุกครอบครัว
ข่าวนี้ถือเป็นอุทาหรณ์ราคาแพงสำหรับพ่อแม่ยุคใหม่ที่ต้องทำงานและต้องพึ่งพาพี่เลี้ยงเด็กหรือแม่บ้านค่ะ ก่อนรับบุคคลภายนอกเข้ามาทำงานในบ้าน ควรมีการ "ตรวจสอบประวัติอาชญากรรม" อย่างละเอียด สังเกตพฤติกรรมและอารมณ์อย่างใกล้ชิด และที่สำคัญที่สุดคือการ "ติดตั้งกล้องวงจรปิด" (CCTV) ในจุดที่ต้องดูแลเด็ก เพื่อเป็นทั้งเกราะป้องกัน คอยสอดส่องดูแลความปลอดภัย และใช้เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญทางกฎหมายหากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นค่ะ เพราะความปลอดภัยของลูกน้อยคือสิ่งสำคัญที่สุดที่เราไม่สามารถประนีประนอมได้เลย
แหล่งอ้างอิงและข้อมูลทางกฎหมาย:
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 59 (เจตนา), มาตรา 80 (พยายามกระทำความผิด), และ มาตรา 288 (ความผิดฐานฆ่าผู้อื่น)
ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 65 (การกระทำความผิดในขณะไม่สามารถรู้ผิดชอบ) และ มาตรา 78 (เหตุบรรเทาโทษ)
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 420 (การทำละเมิด)
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น